پرش به محتوای اصلی
مشتاق اصفهانی مشتاق اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۳

گفتی شویم کی من از او او ز من جدا

روزی که تن ز جان شود و جان ز تن جدا

خوش آنکه جا کنم ببرت چند سوزدم

رشک قبا جدا حسد پیرهن جدا

نالان از آن چو مرغ اسیرم که سوزدم

هجران گل جدا و فراق چمن جدا

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۵نگیرد دل قرار از تاب تب بیمار هجران را
  2. شمارهٔ ۲۶از عشق گلبنی است چو بلبل فغان ما
  3. شمارهٔ ۲۷جانی و به کنه تو کسی پی نبرد جانا
  4. شمارهٔ ۲۸بود این زخم دیگر کشته تیغ عتابش را
  5. شمارهٔ ۲۹ای که دارد حسن سنگین دل گران گوش ترا
  6. شمارهٔ ۳۰بر سینه خود یار نهد سینه ما را
  7. شمارهٔ ۳۱چو رویت بود اگر می‌داشت خورشید جهان‌آرا
  8. شمارهٔ ۳۲از پی احیای من روح روان من بیا
همه‌ی غزلیات ←

مشتاق اصفهانی درباره‌ی مشتاق اصفهانی

میر سید علی اصفهانی، متخلص به مشتاق (زاده سال ۱۱۰۰ یا ۱۱۰۱ هجری قمری) از سادات حسینی اصفهان بود. وی از شاعران عصر نادر شاه افشار و از بنیان‌گذاران سبک دوره بازگشت بود. او به سبک عراقی شعر می‌سرود. مشتاق، هم‌دورهٔ آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی بود. او در سال ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۰ هجری قمری، در اصفهان درگذشت و در گورستان تخت فولاد اص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.