پرش به محتوای اصلی
مشتاق اصفهانی مشتاق اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۷

نیم غمین که به گردون مرا فغان نرسد

اگر به بار رسد گو به آسمان نرسد

چه پرورش دهم آن نخل را درین گلشن

که چون رسد ثمر او به باغبان نرسد

چرا کشم چو نه آهم رسد ز ضعف بر او

که از کمان جهد این تیر و بر نشان نرسد

بده به رنج ره عشق تن کجا مشتاق

رسد به منزل جانانه تا به جان نرسد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۹چه عجب که وقت مردن به مزار ما بیاید
  2. شمارهٔ ۱۳۰از دم باد صبا بوی کسی می‌آید
  3. شمارهٔ ۱۳۱یار یار امروز یاری نیست یاران را چه شد
  4. شمارهٔ ۱۳۲خواهد آورد خط و ترک جفا خواهد کرد
  5. شمارهٔ ۱۳۳مرا بخت سبز از فلک دوش بود
  6. شمارهٔ ۱۳۴خدات خواهی اگر از بلا نگه دارد
  7. شمارهٔ ۱۳۵روزی که مرغ وحشی دل با تو رام بود
  8. شمارهٔ ۱۳۶نه هر مهی روش مهرگستری داند
همه‌ی غزلیات ←

مشتاق اصفهانی درباره‌ی مشتاق اصفهانی

میر سید علی اصفهانی، متخلص به مشتاق (زاده سال ۱۱۰۰ یا ۱۱۰۱ هجری قمری) از سادات حسینی اصفهان بود. وی از شاعران عصر نادر شاه افشار و از بنیان‌گذاران سبک دوره بازگشت بود. او به سبک عراقی شعر می‌سرود. مشتاق، هم‌دورهٔ آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی بود. او در سال ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۰ هجری قمری، در اصفهان درگذشت و در گورستان تخت فولاد اص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.