پرش به محتوای اصلی
میلی میلی

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۰

کامی ز لب لعل تو دیدن نگذارند

یعنی سخنی از تو شنیدن نگذارند

آن طفل ز نظّاره قتلم چو کند ذوق

اغیار ز رشکم به تپیدن نگذارند

چشمان کمندافکن صیاد وش تو

صیدی که ببینند، رمیدن نگذارند

ترکان دو چشم تو پی حسرت دلها

گویند سخنها و شنیدن نگذارند

خواهند که معلوم شود راز نهانم

اغیار، گرش نامه دریدن نگذارند

گر باد شود در طلب وصل تو میلی

اغیار به گرد تو رسیدن نگذارند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۲بی‌رحم من از من سفر خویش نهان کرد
  2. شمارهٔ ۱۳۳دلم به غمزه آن شوخ دلربا چه کند
  3. شمارهٔ ۱۳۴بعد عمری که دمی یار من زار شود
  4. شمارهٔ ۱۳۵زلفت زبان طعنه به بخت نگون کشید
  5. شمارهٔ ۱۳۶هر طرف از گرد حی با آه و واویلی نشد
  6. شمارهٔ ۱۳۷چو سرو قد تو از می به پیچ و تاب درآید
  7. شمارهٔ ۱۳۸زلف پر چین پی صیدم چو پراکنده کند
  8. شمارهٔ ۱۳۹سخن آن مست کجا با من مدهوش کند
همه‌ی غزلیات ←

میلی درباره‌ی میلی

میرزا قلی میلی مشهدی یا هروی متخلص به «میلی» از شاعران مکتب وقوع است. از تاریخ تولد وی اطلاعی در دست نیست ولی می‌دانیم که در جوانی به سال ۹۸۳ یا ۹۸۴ قمری چشم از جهان پوشیده است. این سخنور را گاه به هرات هم منسوب داشته‌اند که در دورهٔ صفویان مرکز خراسان و محل تجمع فضلا، شعرا و هنرمندان بوده است ولی بیشتر تذکره‌های معتبر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.