پرش به محتوای اصلی
میلی میلی

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۷

بس که در دل کار، پیکان خدنگ یار کرد

ناله‌ای کز دل بر‌آوردم، به دلها کار کرد

تا نباشم فارغ‌البال از دل پرکینه‌اش

از من آزاری که در دل داشت یار، اظهار کرد

از دل پر آرزویم شرمساریها کشید

از تو هر حسرت که جا در خاطر افگار کرد

جان فدای ساده‌لوحیها، که بعد از صد خلاف

خوشدلم باز از فریب وعده دیدار کرد

تا بسوزم بهر عمری کان به ناکامی گذشت

بعد ایامی رسید و گرمی بسیار کرد

با وجود آ‌نکه میلی در کمال عجز بود

آمد آن بی‌رحم و جانبداری اغیار کرد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۲۹آنها که عتاب از لب خندان تو یابند
  2. شمارهٔ ۱۳۰کامی ز لب لعل تو دیدن نگذارند
  3. شمارهٔ ۱۳۱پاره سازد غم تو رشته تدبیر امید
  4. شمارهٔ ۱۳۲بی‌رحم من از من سفر خویش نهان کرد
  5. شمارهٔ ۱۳۳دلم به غمزه آن شوخ دلربا چه کند
  6. شمارهٔ ۱۳۴بعد عمری که دمی یار من زار شود
  7. شمارهٔ ۱۳۵زلفت زبان طعنه به بخت نگون کشید
  8. شمارهٔ ۱۳۶هر طرف از گرد حی با آه و واویلی نشد
همه‌ی غزلیات ←

میلی درباره‌ی میلی

میرزا قلی میلی مشهدی یا هروی متخلص به «میلی» از شاعران مکتب وقوع است. از تاریخ تولد وی اطلاعی در دست نیست ولی می‌دانیم که در جوانی به سال ۹۸۳ یا ۹۸۴ قمری چشم از جهان پوشیده است. این سخنور را گاه به هرات هم منسوب داشته‌اند که در دورهٔ صفویان مرکز خراسان و محل تجمع فضلا، شعرا و هنرمندان بوده است ولی بیشتر تذکره‌های معتبر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.