پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۲۶

جوله پسری که جان و دل خستهٔ اوست

از تار دو زلفش تن من بستهٔ اوست

بی پود چو تار زلف در شانه کند

ز آن این تن زار گشته پیوستهٔ اوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۲۸دل جای غم توست چنان تنگ که هست
  2. رباعی شمارۀ ۲۹چندان که نخواهی غم و رنجوری هست
  3. رباعی شمارۀ ۳۰در خانهٔ تو آنچه مرا شاید، نیست
  4. رباعی شمارۀ ۳۱امشب شب هجران و وداع و دوری‌ست
  5. رباعی شمارۀ ۳۲در آتش دل پریر بودم بنهفت
  6. رباعی شمارۀ ۳۳سرمایهٔ خرمی بجز روی تو نیست
  7. رباعی شمارۀ ۳۴ما را به دم پیر نگه نتوان داشت
  8. رباعی شمارۀ ۳۵شب‌ها که به ناز با تو خفتم همه رفت
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.