مهستی گنجوی
رباعی شمارۀ ۳۵
شب‌ها که به ناز با تو خفتم همه رفت
دُرها که به نوک غمزه سفتم همه رفت
آرام دل و مونس جانم بودی
رفتی و هر آنچه با تو گفتم همه رفت
مهستی گنجوی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارۀ ۳۷چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایت
- رباعی شمارۀ ۳۸من برخی آبی که رود در جویت
- رباعی شمارۀ ۳۹ای گشته خجل پری و حور از رویت
- رباعی شمارۀ ۴۰در طاس فلک نقش قضا و قدر است
- رباعی شمارۀ ۴۱سوگند به آفتاب یعنی رویت
- رباعی شمارۀ ۴۲تیر ستم تو را دلم ترکش باد
- رباعی شمارۀ ۴۳آن روز که مرکب فلک زین کردند
- رباعی شمارۀ ۴۴در دهر مرا جز تو دل‌افروز مباد
درباره‌ی مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.