پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۳۴

ما را به دم پیر نگه نتوان داشت

در حجرهٔ دلگیر نگه نتوان داشت

آن را که سر زلف چو زنجیر بود

در خانه به زنجیر نگه نتوان داشت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۳۶در عالم عشق تا دلم سلطان گشت
  2. رباعی شمارۀ ۳۷چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایت
  3. رباعی شمارۀ ۳۸من برخی آبی که رود در جویت
  4. رباعی شمارۀ ۳۹ای گشته خجل پری و حور از رویت
  5. رباعی شمارۀ ۴۰در طاس فلک نقش قضا و قدر است
  6. رباعی شمارۀ ۴۱سوگند به آفتاب یعنی رویت
  7. رباعی شمارۀ ۴۲تیر ستم تو را دلم ترکش باد
  8. رباعی شمارۀ ۴۳آن روز که مرکب فلک زین کردند
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.