پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۳۲

در آتش دل پریر بودم بنهفت

دی باد صبا خوش سخنی با من گفت

که‌امروز هر آن که آبرویی دارد

فرداش به خاک تیره می‌باید خفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۳۴ما را به دم پیر نگه نتوان داشت
  2. رباعی شمارۀ ۳۵شب‌ها که به ناز با تو خفتم همه رفت
  3. رباعی شمارۀ ۳۶در عالم عشق تا دلم سلطان گشت
  4. رباعی شمارۀ ۳۷چون شانه و سنگ اگر پذیرد رایت
  5. رباعی شمارۀ ۳۸من برخی آبی که رود در جویت
  6. رباعی شمارۀ ۳۹ای گشته خجل پری و حور از رویت
  7. رباعی شمارۀ ۴۰در طاس فلک نقش قضا و قدر است
  8. رباعی شمارۀ ۴۱سوگند به آفتاب یعنی رویت
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.