پرش به محتوای اصلی
مهستی گنجوی مهستی گنجوی

رباعیات

رباعی شمارۀ ۲۳

گیسو به سر زلف تو درخواهم بست

تا بنشینی چو دوش نگریزی مست

پیش از مستی هر آنچه‌م اندر دل هست

میگویم تا باز نگوئی شد مست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارۀ ۲۵چون با دل تو نیست وفا در یک پوست
  2. رباعی شمارۀ ۲۶جوله پسری که جان و دل خستهٔ اوست
  3. رباعی شمارۀ ۲۷آتش‌روئی پریر در ما پیوست
  4. رباعی شمارۀ ۲۸دل جای غم توست چنان تنگ که هست
  5. رباعی شمارۀ ۲۹چندان که نخواهی غم و رنجوری هست
  6. رباعی شمارۀ ۳۰در خانهٔ تو آنچه مرا شاید، نیست
  7. رباعی شمارۀ ۳۱امشب شب هجران و وداع و دوری‌ست
  8. رباعی شمارۀ ۳۲در آتش دل پریر بودم بنهفت
همه‌ی رباعیات ←

مهستی گنجوی درباره‌ی مهستی گنجوی

مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.