شمارهٔ ۴۸ - به شاهد لغت اژدر

ادامه‌ی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

1. شمارهٔ ۵۰ - به شاهد لغت مشکوه، بمعنی مترس و هیبت زده مشوتواضع کرد بسیار و مرا گفت
2. شمارهٔ ۵۱ - به شاهد لغت باسک، بمعنی خمیازهچو باسک کند ماه من از خمار
3. شمارهٔ ۵۲ - به شاهد لغت توفید، بمعنی حسد و آواز از غلبه و جوش در افتاداز آن لشکر گشن توفید دهر
4. شمارهٔ ۵۳ - به شاهد لغت پویه، به معنی دویدنبه گرمی چو برق و به نرمی چو ابر
5. شمارهٔ ۵۴ - به شاهد لغت زاج سور، بمعنی مهمانی و سوری که در حین زادن زن کنندخزاین تهی شد در آن زاج سور
6. شمارهٔ ۵۵ - به شاهد لغت گرازد، به معنی از روی ناز و تکبر خرامدبه روز نبرد آن هژبر دلیر
7. شمارهٔ ۵۶ - به شاهد لغت شهریر، بمعنی روز چهارم از هر ماه (شهریور)چو در روز شهریر آمد بشهر
8. شمارهٔ ۵۷ - به شاهد لغت ناگوار، بمعنی چیزی ناگوار و بدهضم که گوارا نشود و مرد گران جان و بمعنی تخمه و امتلااز سخای تو ناگوار گرفت