شمارهٔ ۵۷ - به شاهد لغت ناگوار، بمعنی چیزی ناگوار و بدهضم که گوارا نشود و مرد گران جان و بمعنی تخمه و امتلا

ادامه‌ی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

1. شمارهٔ ۵۹ - به شاهد لغت ارزیز، بمعنی قلعیگرچه زردست همچو زر پشیز
2. شمارهٔ ۶۰ - به شاهد لغت لنج، بمعنی بیرون رویکره‌ای را که کسی نرم نکرده‌ست‌، متاز
3. شمارهٔ ۶۱ - به شاهد لغت ناژ، به معنی درختی مانند سروایا ز بیم زبانم نَژَند گشته و هاژ
4. شمارهٔ ۶۲ - به شاهد لغت ورس، بمعنی چوبی که در بینی اشتر کنندایا کرده در بینیت حرص ورس
5. شمارهٔ ۶۳ - به شاهد لغت آس، به معنی آنچه خرد شود در زیر سنگ آسیادوستا جای بین و مرد شناس
6. شمارهٔ ۶۴ - به شاهد لغت خرانبار، بمعنی آن که جماعتی در کاری جمع شوند و . . .یکی مؤاجر بیشرم و ناخوشی که ترا
7. شمارهٔ ۶۵ - به شاهد لغت غلغلیج، بمعنی دغدغه یعنی آنکه پهلوی کسی را یا زیر کش بر انگشت بکاوی و بجنبانی تا بخنددچو بینی آن خر بدبخت را ملامت نیست
8. شمارهٔ ۶۶ - به شاهد لغت خشکانج، بمعنی خشک اندامتو چنین فربه و آکنده چرایی پدرت