شمارهٔ ۵۵ - به شاهد لغت گرازد، به معنی از روی ناز و تکبر خرامد

ادامه‌ی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

1. شمارهٔ ۵۷ - به شاهد لغت ناگوار، بمعنی چیزی ناگوار و بدهضم که گوارا نشود و مرد گران جان و بمعنی تخمه و امتلااز سخای تو ناگوار گرفت
2. شمارهٔ ۵۸ - به شاهد لغت غرشیده، بمعنی خشم آلودهچو غرشیده گشتی ز کین و ستیز
3. شمارهٔ ۵۹ - به شاهد لغت ارزیز، بمعنی قلعیگرچه زردست همچو زر پشیز
4. شمارهٔ ۶۰ - به شاهد لغت لنج، بمعنی بیرون رویکره‌ای را که کسی نرم نکرده‌ست‌، متاز
5. شمارهٔ ۶۱ - به شاهد لغت ناژ، به معنی درختی مانند سروایا ز بیم زبانم نَژَند گشته و هاژ
6. شمارهٔ ۶۲ - به شاهد لغت ورس، بمعنی چوبی که در بینی اشتر کنندایا کرده در بینیت حرص ورس
7. شمارهٔ ۶۳ - به شاهد لغت آس، به معنی آنچه خرد شود در زیر سنگ آسیادوستا جای بین و مرد شناس
8. شمارهٔ ۶۴ - به شاهد لغت خرانبار، بمعنی آن که جماعتی در کاری جمع شوند و . . .یکی مؤاجر بیشرم و ناخوشی که ترا