شمارهٔ ۵۱ - به شاهد لغت باسک، بمعنی خمیازه

ادامه‌ی ابیات پراکنده در لغت نامه اسدی و مجمع الفرس سروری و فرهنگ جهانگیری و رشیدی

1. شمارهٔ ۵۳ - به شاهد لغت پویه، به معنی دویدنبه گرمی چو برق و به نرمی چو ابر
2. شمارهٔ ۵۴ - به شاهد لغت زاج سور، بمعنی مهمانی و سوری که در حین زادن زن کنندخزاین تهی شد در آن زاج سور
3. شمارهٔ ۵۵ - به شاهد لغت گرازد، به معنی از روی ناز و تکبر خرامدبه روز نبرد آن هژبر دلیر
4. شمارهٔ ۵۶ - به شاهد لغت شهریر، بمعنی روز چهارم از هر ماه (شهریور)چو در روز شهریر آمد بشهر
5. شمارهٔ ۵۷ - به شاهد لغت ناگوار، بمعنی چیزی ناگوار و بدهضم که گوارا نشود و مرد گران جان و بمعنی تخمه و امتلااز سخای تو ناگوار گرفت
6. شمارهٔ ۵۸ - به شاهد لغت غرشیده، بمعنی خشم آلودهچو غرشیده گشتی ز کین و ستیز
7. شمارهٔ ۵۹ - به شاهد لغت ارزیز، بمعنی قلعیگرچه زردست همچو زر پشیز
8. شمارهٔ ۶۰ - به شاهد لغت لنج، بمعنی بیرون رویکره‌ای را که کسی نرم نکرده‌ست‌، متاز