کمال خجندی
شمارهٔ ۱۸
گفتم که: به رویت چه کنم؟ گفت: نظر
گفتم که: به کویت چه کنم؟ گفت: گذر
گفتم که: غمت چند خورم؟ گفت: مخور
گفتم: چه بُوَد چارهٔ من؟ گفت: سفر
کمال خجندی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۰خط تو که خوانند خط ریحانش
- شمارهٔ ۲۱ای یار لطیف دلستان نازک
- شمارهٔ ۲۲بر گوش رسد همی نوا خوانی دل
- شمارهٔ ۲۳ای سرو اگر ترا چو طوبی خوانیم
- شمارهٔ ۲۴ای مالک روح از چه ترسی ز عدم
- شمارهٔ ۲۵شمعی که به رخسار نکو بودی گرم
- شمارهٔ ۲۶کی باشد ازین تنگ برون آمدنم
- شمارهٔ ۲۷هرگز نکشیدم آن سر زلف بخم
درباره‌ی کمال خجندی
کمال‌الدین مسعود خُجندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسی‌گوی قرن هشتم هجری بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد. شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که سلطان برای او ساخته بود به سر می‌برد. وی از شاعران بزرگ اواخر قرن هشتم است که مخصوصاً در غزل سرایی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.