کمال خجندی
شمارهٔ ۱۹
گفتم روزم گفت بدین روز مناز
گفتم که شبم گفت مکن قصه دراز
گفتم زلف گفت که در مار مپیچ
گفتم خالت گفت برو مهره مباز
کمال خجندی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۱ای یار لطیف دلستان نازک
- شمارهٔ ۲۲بر گوش رسد همی نوا خوانی دل
- شمارهٔ ۲۳ای سرو اگر ترا چو طوبی خوانیم
- شمارهٔ ۲۴ای مالک روح از چه ترسی ز عدم
- شمارهٔ ۲۵شمعی که به رخسار نکو بودی گرم
- شمارهٔ ۲۶کی باشد ازین تنگ برون آمدنم
- شمارهٔ ۲۷هرگز نکشیدم آن سر زلف بخم
- شمارهٔ ۲۸تا فکرت من نهاد بنیان سخن
درباره‌ی کمال خجندی
کمال‌الدین مسعود خُجندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسی‌گوی قرن هشتم هجری بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد. شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که سلطان برای او ساخته بود به سر می‌برد. وی از شاعران بزرگ اواخر قرن هشتم است که مخصوصاً در غزل سرایی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.