پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷۰

بر من قلم قضا چو بی من رانند

پس نیک و بدش ز من چرا می‌دانند

دی بی من و امروز چو دی بی من و تو

فردا به چه حجتم به داور خوانند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۷۲تا راهِ قلندری نپویی نشود
  2. رباعی شمارهٔ ۷۳تا زُهْره و مَه در آسمان گشت پدید
  3. رباعی شمارهٔ ۷۴چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد
  4. رباعی شمارهٔ ۷۵حیی که به قدرت سر و رو می‌سازد
  5. رباعی شمارهٔ ۷۶در دهر چو آواز گل تازه دهند
  6. رباعی شمارهٔ ۷۷در دهر هر آن‌که نیم‌نانی دارد
  7. رباعی شمارهٔ ۷۸دهقان قضا بسی چو ما کشت و درود
  8. رباعی شمارهٔ ۷۹روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.