پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷۹

روزی‌ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد

ابر از رخ گلزار همی‌شوید گرد

بلبل به زبان حال خود با گل زرد

فریاد همی‌کند که می باید خَورد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۱عمرت تا کی به خودپرستی گذرد
  2. رباعی شمارهٔ ۸۲کس مشکل اسرار اجل را نگشاد
  3. رباعی شمارهٔ ۸۳کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند
  4. رباعی شمارهٔ ۸۴گرچه غم و رنج من درازی دارد
  5. رباعی شمارهٔ ۸۵گردون ز زمین هیچ گلی برنارد
  6. رباعی شمارهٔ ۸۶گر یک نفست ز زندگانی گذرد
  7. رباعی شمارهٔ ۸۷گویند بهشت و حورعین خواهد بود
  8. رباعی شمارهٔ ۸۸گویند بهشت و حور و کوثر باشد
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.