پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸۱

عمرت تا کی به خودپرستی گذرد

یا در پی نیستی و هستی گذرد

می نوش که عمری که اجل در پی اوست

آن به که به خواب یا به مستی گذرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۳کم کن طمع از جهان و می‌زی خرسند
  2. رباعی شمارهٔ ۸۴گرچه غم و رنج من درازی دارد
  3. رباعی شمارهٔ ۸۵گردون ز زمین هیچ گلی برنارد
  4. رباعی شمارهٔ ۸۶گر یک نفست ز زندگانی گذرد
  5. رباعی شمارهٔ ۸۷گویند بهشت و حورعین خواهد بود
  6. رباعی شمارهٔ ۸۸گویند بهشت و حور و کوثر باشد
  7. رباعی شمارهٔ ۸۹گویند هر آن کسان که با پرهیزند
  8. رباعی شمارهٔ ۹۰می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.