پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۵۴

آن یار که سیمین بر و نسرین بدنست

رفتم بسراچه ئی که او را وطنست

در پیش نهاده بود یک رشته دُر

وان رشته ی دُر هنوز در چشم منست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۶در زلف تو هر چند شکست افتادست
  2. شمارهٔ ۵۷تا قدّم از ابروش چو ماه دو شبه ست
  3. شمارهٔ ۵۸با دل گفتم چو چشمم از خون دریاست
  4. شمارهٔ ۵۹باز آی که موسم جوانی بگذشت
  5. شمارهٔ ۶۰چون چنگ سر زلف توام در چنگست
  6. شمارهٔ ۶۱ای آنک دلم در غم عشقت خونست
  7. شمارهٔ ۶۲دردم چو بجان رسید درمان بفرست
  8. شمارهٔ ۶۳شاهی که نداد بنده را داد برفت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.