پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۳۹

از رخ چو بتم زلف معنبر برداشت

یعنی ز سمن بنفشه ی تر برداشت

جز عارض چون صبح جهان افروزش

یک روز ندیدم که دو شب در برداشت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۱آنکو بشکر خنده ی شیرین قندست
  2. شمارهٔ ۴۲آنکو ز عقیقش آب شکّر رفتست
  3. شمارهٔ ۴۳ای قبّه ی عرش گوشه ی ایوانت
  4. شمارهٔ ۴۴در کوی تو هر شبم هیاهوی دلست
  5. شمارهٔ ۴۵آن پنبه که دست از وهمی باید شست
  6. شمارهٔ ۴۶هرگز بمراد من شبی روز نگشت
  7. شمارهٔ ۴۷دوش آن پسر کوفه گر چون برخاست
  8. شمارهٔ ۴۸بر طرف چمن گلی چو رویت نشکفت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.