پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۴۵

آن پنبه که دست از وهمی باید شست

از بهر کهن لحافکی کوته و چست

دی بر زدمش که سخن سستش دیدم

چون تکیه توان کرد بر آن کنده سست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۷دوش آن پسر کوفه گر چون برخاست
  2. شمارهٔ ۴۸بر طرف چمن گلی چو رویت نشکفت
  3. شمارهٔ ۴۹بر دل فلکم ز مهر نیرنگ ز دست
  4. شمارهٔ ۵۰طوطی خط تو تنگ شکّر بگرفت
  5. شمارهٔ ۵۱دل بلبل وباغ عارضت گلزارست
  6. شمارهٔ ۵۲رخشنده رخ تو آفتابی دگرست
  7. شمارهٔ ۵۳ماهی که رخش فتنه ی دور قمرست
  8. شمارهٔ ۵۴آن یار که سیمین بر و نسرین بدنست
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.