پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۴۷

دوش آن پسر کوفه گر چون برخاست

می کرد اشارتم که استاد اینجاست

یعنی بگذر

گفتم ز غمت رنگ رخم چون زر شد

گفتا که بسیم کار ما گردد راست

ماننده ی زر

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۹بر دل فلکم ز مهر نیرنگ ز دست
  2. شمارهٔ ۵۰طوطی خط تو تنگ شکّر بگرفت
  3. شمارهٔ ۵۱دل بلبل وباغ عارضت گلزارست
  4. شمارهٔ ۵۲رخشنده رخ تو آفتابی دگرست
  5. شمارهٔ ۵۳ماهی که رخش فتنه ی دور قمرست
  6. شمارهٔ ۵۴آن یار که سیمین بر و نسرین بدنست
  7. شمارهٔ ۵۵آن حور پرچهره که ماواش دلست
  8. شمارهٔ ۵۶در زلف تو هر چند شکست افتادست
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.