پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۴۱

آنکو بشکر خنده ی شیرین قندست

در زلف مسلسلش دلم پیوندست

خالش که فتاده است بر گوشه ی چشم

آهوش مگر نافه ی مشک افکندست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۳ای قبّه ی عرش گوشه ی ایوانت
  2. شمارهٔ ۴۴در کوی تو هر شبم هیاهوی دلست
  3. شمارهٔ ۴۵آن پنبه که دست از وهمی باید شست
  4. شمارهٔ ۴۶هرگز بمراد من شبی روز نگشت
  5. شمارهٔ ۴۷دوش آن پسر کوفه گر چون برخاست
  6. شمارهٔ ۴۸بر طرف چمن گلی چو رویت نشکفت
  7. شمارهٔ ۴۹بر دل فلکم ز مهر نیرنگ ز دست
  8. شمارهٔ ۵۰طوطی خط تو تنگ شکّر بگرفت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.