پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۳

چشمم چو نظر بر رخ یار اندازد

بر راه دلم ز غصّه خار اندازد

بس گوهر ناسفته که هر نیم شبم

در پای دو دیده بر کنار اندازد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۵مستان صبوحی چو سحر برخیزند
  2. شمارهٔ ۱۱۶گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند
  3. شمارهٔ ۱۱۷زان آب کزو آتش عشرت خیزد
  4. شمارهٔ ۱۱۸ای شمع اگر زانک بسوزی شاید
  5. شمارهٔ ۱۱۹جان با لب دوست عشق‌بازی می‌کرد
  6. شمارهٔ ۱۲۰دردا که شراب وصل ناخورده بماند
  7. شمارهٔ ۱۲۱چشم تو دلم را بفغان می آرد
  8. شمارهٔ ۱۲۲از مشک سیه چو سایه برخور فکند
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.