پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۸

ای شمع اگر زانک بسوزی شاید

کز آتش سینه ات روان بفزاید

چونست که رشته خوردی و دمبدمت

ماهیچه ی ئی از دهن برون می آید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۰دردا که شراب وصل ناخورده بماند
  2. شمارهٔ ۱۲۱چشم تو دلم را بفغان می آرد
  3. شمارهٔ ۱۲۲از مشک سیه چو سایه برخور فکند
  4. شمارهٔ ۱۲۳آنکو رخش از خلد برین بابی بود
  5. شمارهٔ ۱۲۴باد سحری که بوستان آراید
  6. شمارهٔ ۱۲۵چون خامه حدیثت بزبان می آرد
  7. شمارهٔ ۱۲۶قومی که نیند آگه از ایجاد وجود
  8. شمارهٔ ۱۲۷ای همنفسان اگر مرا غمخوارید
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.