پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲۲

از مشک سیه چو سایه برخور فکند

در حلق دلم ز زلف چنبر فکند

چون وصف میان دوست گویم کمرش

خود را بفضولی بمیان در فکند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲۴باد سحری که بوستان آراید
  2. شمارهٔ ۱۲۵چون خامه حدیثت بزبان می آرد
  3. شمارهٔ ۱۲۶قومی که نیند آگه از ایجاد وجود
  4. شمارهٔ ۱۲۷ای همنفسان اگر مرا غمخوارید
  5. شمارهٔ ۱۲۸ای نکهت خلد پیش انفاس تو باد
  6. شمارهٔ ۱۲۹امشب که ز چرخ بوی خون می آید
  7. شمارهٔ ۱۳۰شد کشته کسی که در جهان سرور بود
  8. شمارهٔ ۱۳۱شب نیست که آهم بفلک برنرود
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.