پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۶

گر مهر رخت خیمه بر افلاک زند

دُرّاعه ی نیلگون فلک چاک زند

سلطان سپهر زان برآید هر روز

تا پیش رخ تو بوسه بر خاک زند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۸ای شمع اگر زانک بسوزی شاید
  2. شمارهٔ ۱۱۹جان با لب دوست عشق‌بازی می‌کرد
  3. شمارهٔ ۱۲۰دردا که شراب وصل ناخورده بماند
  4. شمارهٔ ۱۲۱چشم تو دلم را بفغان می آرد
  5. شمارهٔ ۱۲۲از مشک سیه چو سایه برخور فکند
  6. شمارهٔ ۱۲۳آنکو رخش از خلد برین بابی بود
  7. شمارهٔ ۱۲۴باد سحری که بوستان آراید
  8. شمارهٔ ۱۲۵چون خامه حدیثت بزبان می آرد
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.