پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۹

هر کو لب جام لا یزالی بوسد

خاک در این درگه عالی بوسد

شاه فلک از بام درافتد هر روز

تا قبر فقیر ابوالمعالی بوسد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱آن یار که درد از دل ما می‌چیند
  2. شمارهٔ ۳۲از دیدهٔ من چو دم‌به‌دم خون آید
  3. شمارهٔ ۳۳در ماتم من مرغ صراحی موید
  4. شمارهٔ ۳۴مخمورم و از کسی شرابم نرسید
  5. شمارهٔ ۳۵نرگس بنگر نشسته در سایهٔ بید
  6. شمارهٔ ۳۶چون گل‌رخ ما پرده ز عارض بگشاد
  7. شمارهٔ ۳۷چون باد صبا زرویت آگاهی داد
  8. شمارهٔ ۳۸مانند رخت صبا هر آن لاله که دید
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.