پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۳۲

از عشق صلیب موی رومی رویی

ابخاز نشین گشتم و گرجی کویی

از بس که بگفتمش که مویی مویی

شد موی زبانم و زبان هر مویی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۳۴تیمار جهان غصه خوری ارزد؟ نی
  2. رباعی شمارهٔ ۳۳۵گر کشتنیم چنان کش از بهر خدای
  3. رباعی شمارهٔ ۳۳۶هر نیمه شبم تبم مرتب بینی
  4. رباعی شمارهٔ ۳۳۷بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمی
  5. رباعی شمارهٔ ۳۳۸سیمرغ وصالی ای بت عالی رای
  6. رباعی شمارهٔ ۳۳۹خاک شوَمی گر، نه چنین خون خوریی
  7. رباعی شمارهٔ ۳۴۰خاقانی را همیشه بیغاره زنی
  8. رباعی شمارهٔ ۳۴۱امروز به خشک جان تو مهمان منی
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.