پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۳۳۰

من بودم و آن نگار روحانی روی

افکنده در آن دو زلف چوگانی گوی

خصمان به در ایستاده خاقانی جوی

من در حرم وصال سبحانی گوی

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۳۲از عشق صلیب موی رومی رویی
  2. رباعی شمارهٔ ۳۳۳خاقانی اگر شیوهٔ عشق آغازی
  3. رباعی شمارهٔ ۳۳۴تیمار جهان غصه خوری ارزد؟ نی
  4. رباعی شمارهٔ ۳۳۵گر کشتنیم چنان کش از بهر خدای
  5. رباعی شمارهٔ ۳۳۶هر نیمه شبم تبم مرتب بینی
  6. رباعی شمارهٔ ۳۳۷بیدل نیَمی گر به رخت بنگرمی
  7. رباعی شمارهٔ ۳۳۸سیمرغ وصالی ای بت عالی رای
  8. رباعی شمارهٔ ۳۳۹خاک شوَمی گر، نه چنین خون خوریی
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.