پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۶۶

خاقانی اگر توئی ز صافی نفسان

بر گردن کس دست به سیلی مرسان

زیرا که چو بر گردن آزاد کسان

شمشیر رسد به که رسد دست خسان

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۶۸خاقانی از اول که دمی داشت فزون
  2. رباعی شمارهٔ ۲۶۹مجلس ز می دو ساله گردد روشن
  3. رباعی شمارهٔ ۲۷۰ماها دلم از وصال پر نور بکن
  4. رباعی شمارهٔ ۲۷۱پیداست که سودای تو دارم ز نهان
  5. رباعی شمارهٔ ۲۷۲تیغ از تو و لبیک نهانی از من
  6. رباعی شمارهٔ ۲۷۳گر خاک ز من به اشک خون پالودن
  7. رباعی شمارهٔ ۲۷۴چون زندگی آفت است جانم گم کن
  8. رباعی شمارهٔ ۲۷۵خاقانی اگرچه دارد از درد نهان
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.