پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۲۵

تو گلبن و من بلبل عشق آرایم

جز با تو نفس ندهم و دل ننمایم

در فرقت تو بسته زبان می‌مانم

تا باز نبینمت زبان نگشایم

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۲۲۷مهر تو برون آستان اندازم
  2. رباعی شمارهٔ ۲۲۸سروی است سیاه چرده آن ماه تمام
  3. رباعی شمارهٔ ۲۲۹با آنکه به هیچ جرم رای آوردم
  4. رباعی شمارهٔ ۲۳۰من دست به شاخ مه مثالی زده‌ام
  5. رباعی شمارهٔ ۲۳۱در عشق شکسته بسته دانی چونم
  6. رباعی شمارهٔ ۲۳۲چون پای غم ار ز مجلست بیرونم
  7. رباعی شمارهٔ ۲۳۳بی‌آنکه بدی به جای آن مه کردم
  8. رباعی شمارهٔ ۲۳۴کشتند مرا کز تو پراکنده شوم
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.