خاقانی
شمارهٔ ۸۴
من که خاقانیم ز هر دو جهان
بی‌نیازم چه خوب هر دو چه زشت
عافیت خواهم این سرا نه یسار
مغفرت خواهم آن سرا نه بهشت
خاقانی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۸۶ - در بحث با معطلدی جدل با معطلی کردم
- شمارهٔ ۸۷ - در رثاء پسر خود رشید الدین و وفات دختردریغ میوهٔ عمرم رشید کز سر پای
- شمارهٔ ۸۸ - در مدح شروان شاههان ای زمانه دولت شاه اخستان نگر
- شمارهٔ ۸۹امن جستی مجوی خاقانی
- شمارهٔ ۹۰ - در شکرخاقانیا جوانی و امن و کفاف هست
- شمارهٔ ۹۱ - در رثاء دختر خویشپیش بین دختر نو آمد من
- شمارهٔ ۹۲ - در بارهٔ فوت دختر خودسرفکنده شدم چو دختر زاد
- شمارهٔ ۹۳چو خاک سیه را دهی آب روشن
درباره‌ی خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.