خاقانی
شمارهٔ ۳۱۵
مدح کریمان کنم، چرا نکنم لیک
قدْح لئیمان مرا شعار نیابی
در همه دیوان من دو هجو نبینی
در همه گلزار خلد خار نیابی
خاقانی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۳۱۷گر به دل آزاد بودمی چه غمستی
- شمارهٔ ۳۱۸کوهکن در عشق شیرین غیرتی گر داشتی
- شمارهٔ ۳۱۹یک مشت خاکی ارچه دربند کاخ و کوخی
- شمارهٔ ۳۲۰گفتی که سپاس کس مبر بیش
- شمارهٔ ۳۲۱ - شکرانهٔ صلت اسپهبد کیالواشیرای جهان داوری که دوران را
- شمارهٔ ۳۲۲اَبَر دستا ز بحر جود مرا
- شمارهٔ ۳۲۳نیست در موکب جهان مردی
- شمارهٔ ۳۲۴پاکا ملکا قدّ فلک را
درباره‌ی خاقانی
افضل‌الدّین بدیل بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.