کسایی
پیری
پیری مرا به زرگری افگند، ای شگفت
بی گاه و دود، زردم و همواره سُرف سُرف
زرگر فرو فشاند کُرف سیه به سیم
من باز برفشانم سیم سره به کُرف
کسایی
ادامه‌ی دیوان اشعار
- پنجاه سالگیِ شاعربه سیصد و چهل و یک رسید نوبتِ سال
- شکفتن لاله و قدحشکفت لاله، تو زیغال بشکفان که همی
- درد ِ پیریاز عمر نمانده‌ست برِ من مگر آمُرغ
- ای گلفروش ...گل نعمتی‌ست هدیه فرستاده از بهشت
- مرغک سرود سرایسرودگوی شد آن مرغک سرودسرای
- پیری و پشیمانیجوانی رفت و پنداری بخواهد کرد بدرودم
- در نقاشی و شاعری ...هر چند در صناعت نقش و علوم شعر
- آبی ...آبی، مگر چو من ز غم عشق زرد گشت
درباره‌ی کسایی
مجدالدین ابوالحسن یا ابواسحاق کسائی مروزی از شاعران قرن چهارم و معاصر اواخر عهد سامانی و اوایل عهد غزنوی است. وی به سال ۳۴۱ هجری قمری در مرو به دنیا آمد. در آغاز شاعری مداح بود و مدح سلاطین زمان خود را می‌گفت ولی در اواخر عمر از این کار پشیمان شد. چنان که از اشعارش بر می‌آید، شیعی مذهب بوده است. از اشعارش حدود ۲۰۰ بیت...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.