کسایی
خواری مُرده
دانم که هیچ کس نکند مرثیت مرا
دانم که مرده بر دل میراثخوار، خوار
فرزند من یتیم و سر افکنده گرد کوی
جامه وَسَخ گرفته و در خاک، خاکسار
کسایی
ادامه‌ی دیوان اشعار
- مدح حضرت علی (ع)مدحت کن و بستای کسی را که پیمبر
- اعضای معشوققامت چون سرو روانش نگر
- کتان و ماهتا تو آن خیش ببستی به سر اندر، پسرا
- برف پیریبنفشه‌زار بپوشید روزگار به برف
- پیریپیری مرا به زرگری افگند، ای شگفت
- طلب ِ جامای خواجهٔ مبارکِ بر بندگان شفیق
- پنجاه سالگیِ شاعربه سیصد و چهل و یک رسید نوبتِ سال
- شکفتن لاله و قدحشکفت لاله، تو زیغال بشکفان که همی
درباره‌ی کسایی
مجدالدین ابوالحسن یا ابواسحاق کسائی مروزی از شاعران قرن چهارم و معاصر اواخر عهد سامانی و اوایل عهد غزنوی است. وی به سال ۳۴۱ هجری قمری در مرو به دنیا آمد. در آغاز شاعری مداح بود و مدح سلاطین زمان خود را می‌گفت ولی در اواخر عمر از این کار پشیمان شد. چنان که از اشعارش بر می‌آید، شیعی مذهب بوده است. از اشعارش حدود ۲۰۰ بیت...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.