پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۸۱۲

چون نیست شکر لبی که بخشد بوسی

یا ممدوحی که باشدم ناموسی

من نیز برای دفع هر افسوسی

اندر خور وقت می کنم سالوسی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۱۴با دل گفتم تو باری آخر نیکی
  2. شمارهٔ ۸۱۵تا یافت دلم بزلف تو نزدیکی
  3. شمارهٔ ۸۱۶ای گشته فراخ از دهنت دلتنگی
  4. شمارهٔ ۸۱۷آن دل که بدی سغبۀ هر دلگسلی
  5. شمارهٔ ۸۱۸ای خام که عادتت بود سنگدلی
  6. شمارهٔ ۸۱۹چون نیست حدیث وصلت از زر خالی
  7. شمارهٔ ۸۲۰چون نیست چمن زرنگ و بویی خالی
  8. شمارهٔ ۸۲۱بگذشت بمن رشک بتان چگلی
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.