پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۰۶

آنرا که بدت زلف دلکش باید

همچون بادش ز آب مفرش باید

وان دل که ره هوای جانان سپرد

پایش چو سر شمع ز آتش باید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۰۸گل را همه ساز و رنگ و بومی باید
  2. شمارهٔ ۴۰۹می خوارگی اندر مه دی می باید
  3. شمارهٔ ۴۱۰آنرا که ز ملک آب و جاهی باید
  4. شمارهٔ ۴۱۱هر سال که غنچه را قبا تنگ آید
  5. شمارهٔ ۴۱۲جانرا غم تو هیچ خوشتر ناید
  6. شمارهٔ ۴۱۳بی یاد تو از من نفسی برناید
  7. شمارهٔ ۴۱۴نه از دل کس بوی طرب می‌آید
  8. شمارهٔ ۴۱۵شمعم که سرم آفت تن می آید
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.