پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۰۳

گفتی دودلی تو ، از تو کاری ناید

بهتان چنین نهی تو بر من شاید

چون نیست مرا دلی وگر نیزم هست

تا صد بود از بهر غمت می باید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۰۵این مردم چشم من همی نا ساید
  2. شمارهٔ ۴۰۶آنرا که بدت زلف دلکش باید
  3. شمارهٔ ۴۰۷هرچند فضول عیش کم می‌باید
  4. شمارهٔ ۴۰۸گل را همه ساز و رنگ و بومی باید
  5. شمارهٔ ۴۰۹می خوارگی اندر مه دی می باید
  6. شمارهٔ ۴۱۰آنرا که ز ملک آب و جاهی باید
  7. شمارهٔ ۴۱۱هر سال که غنچه را قبا تنگ آید
  8. شمارهٔ ۴۱۲جانرا غم تو هیچ خوشتر ناید
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.