پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۸۰

آنرا که بمردمی اشارت نبود

الاحیوان ازو عبارت نبود

و آنکس که زر و سیم بمردم ندهد

چون دیدۀ نرگسش بصارت نبود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۸۲از خواجه مرا اگر نوازش نبود
  2. شمارهٔ ۳۸۳پیش از توغم در نهان من بود
  3. شمارهٔ ۳۸۴دی اسب مرا گفت که نیکو نبود
  4. شمارهٔ ۳۸۵ - و قال ایضاً فی مرثیة ابنه لماهلک بالغرقآنرا که بوصل تو پناهی نبود
  5. شمارهٔ ۳۸۶آن شد که مرا دل و توانایی بود
  6. شمارهٔ ۳۸۷جایی که چنان صید ز دامی برود
  7. شمارهٔ ۳۸۸وقتست که گل تاج سر انگشت شود
  8. شمارهٔ ۳۸۹چون باد اجل هم نفس مرد شود
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.