پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۸۴

دی اسب مرا گفت که نیکو نبود

کت خود غم اسب و علف او نبود

اسبی که برو نشینی و خاک خورد

آن اسب بجز که نقش زلو نبود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۸۶آن شد که مرا دل و توانایی بود
  2. شمارهٔ ۳۸۷جایی که چنان صید ز دامی برود
  3. شمارهٔ ۳۸۸وقتست که گل تاج سر انگشت شود
  4. شمارهٔ ۳۸۹چون باد اجل هم نفس مرد شود
  5. شمارهٔ ۳۹۰چون نرگس نیم خفته بیدار شود
  6. شمارهٔ ۳۹۱زین باقی عمر کام حاصل نشود
  7. شمارهٔ ۳۹۲گر باد در آن طرّة دلخواه شود
  8. شمارهٔ ۳۹۳گر سوز دلم یک نفس آهسته شود
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.