پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۷۹

معشوقه چو شاهد و باندام بود

عاشق چه زبان که خوار و بد نام بود؟

چون باده بکام باده آشام بود

باشد که سفال کهنه یی جام بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۸۱زلف تو اگر جعد بغایت نبود
  2. شمارهٔ ۳۸۲از خواجه مرا اگر نوازش نبود
  3. شمارهٔ ۳۸۳پیش از توغم در نهان من بود
  4. شمارهٔ ۳۸۴دی اسب مرا گفت که نیکو نبود
  5. شمارهٔ ۳۸۵ - و قال ایضاً فی مرثیة ابنه لماهلک بالغرقآنرا که بوصل تو پناهی نبود
  6. شمارهٔ ۳۸۶آن شد که مرا دل و توانایی بود
  7. شمارهٔ ۳۸۷جایی که چنان صید ز دامی برود
  8. شمارهٔ ۳۸۸وقتست که گل تاج سر انگشت شود
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.