پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۷۵

جایی که فراق آن دلفروز بود

سنگین بود آن دل که نه پر سوز بود

ای دیده گرت اشک نماندست رواست

خون جگر از بهر چنین روز بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۷۷چون روی ترا آیینه در پیش بود
  2. شمارهٔ ۳۷۸مهرت ز ستم همیشه در میغ بود
  3. شمارهٔ ۳۷۹معشوقه چو شاهد و باندام بود
  4. شمارهٔ ۳۸۰آنرا که بمردمی اشارت نبود
  5. شمارهٔ ۳۸۱زلف تو اگر جعد بغایت نبود
  6. شمارهٔ ۳۸۲از خواجه مرا اگر نوازش نبود
  7. شمارهٔ ۳۸۳پیش از توغم در نهان من بود
  8. شمارهٔ ۳۸۴دی اسب مرا گفت که نیکو نبود
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.