پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۵۳

هر چند ز نرگس صفت چشم کنند

ورچه مثل از رنگ رخ لاله زنند

نه این چو رخ تست و نه آن چون چشمت

با آنکه خود این چشم و چراغ چمنند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۵۵وقتست که گلها بنیایند و روند
  2. شمارهٔ ۳۵۶این قوم بجز غصه و دردت ندهد
  3. شمارهٔ ۳۵۷هر کس که رخ و قد نگارم بیند
  4. شمارهٔ ۳۵۸آنان که طریق علم می پیمایند
  5. شمارهٔ ۳۵۹دیده ز فراق تو زیان می بیند
  6. شمارهٔ ۳۶۰عشّاق نه از غم جوانی گریند
  7. شمارهٔ ۳۶۱گفتم که ترا ماه زمین می گویند
  8. شمارهٔ ۳۶۲راز من و تو چو هر کسی می گویند
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.