پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۵۲

بر یاد قدت دل رهی ناله کند

چون مرغ که بر سروسهی ناله کند

گویند مکن ناله و این غم که مراست

بر دل نه که بر کوه نهی ناله کند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۵۴آنها که مرا بعشوه مغرور کنند
  2. شمارهٔ ۳۵۵وقتست که گلها بنیایند و روند
  3. شمارهٔ ۳۵۶این قوم بجز غصه و دردت ندهد
  4. شمارهٔ ۳۵۷هر کس که رخ و قد نگارم بیند
  5. شمارهٔ ۳۵۸آنان که طریق علم می پیمایند
  6. شمارهٔ ۳۵۹دیده ز فراق تو زیان می بیند
  7. شمارهٔ ۳۶۰عشّاق نه از غم جوانی گریند
  8. شمارهٔ ۳۶۱گفتم که ترا ماه زمین می گویند
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.