پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۶۱

گفتم که ترا ماه زمین می گویند

گفتا که چنینم نه چنین می گویند

گفتم ز در بوس و کناری الحق

گفتا که همه شهر چنین می گویند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۶۳گر زانکه ترا غم دلی روی نمود
  2. شمارهٔ ۳۶۴روزی دل من ز جست و جویی ناسود
  3. شمارهٔ ۳۶۵گل چو ز صبا حدیث رویت بشنود
  4. شمارهٔ ۳۶۶روزی لبم از رخ تو بوسی بر بود
  5. شمارهٔ ۳۶۷انگشت گزان چو دیدمش خشم آلود
  6. شمارهٔ ۳۶۸ای دل اگرت چه دیده بس رنج نمود
  7. شمارهٔ ۳۶۹تیغ تو گیاهیست که مردم درود
  8. شمارهٔ ۳۷۰از بهر چه لاله بر سر کرد بود
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.