پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۶۹

تیغ تو گیاهیست که مردم درود

وز زخم زبان برو خطایی نرود

در رنگ بسان برگ حنی آمد

سبزست و بهر جا که رسد لعل شود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۷۱خورشید اگر چه در جهان فرد برد
  2. شمارهٔ ۳۷۲وقتی که مرا می طرب در سر بود
  3. شمارهٔ ۳۷۳آسوده تنی کز تو بتیمار بود
  4. شمارهٔ ۳۷۴صدرا تو مکن غمز که آن غدر بود
  5. شمارهٔ ۳۷۵جایی که فراق آن دلفروز بود
  6. شمارهٔ ۳۷۶خاک طبرستان ز طرب دلکش بود
  7. شمارهٔ ۳۷۷چون روی ترا آیینه در پیش بود
  8. شمارهٔ ۳۷۸مهرت ز ستم همیشه در میغ بود
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.