پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۷۱

خورشید اگر چه در جهان فرد برد

ز آمد شدنش دلی پر از درد بود

هم وقت برآمدن دمش سرد بود

هم وقت فروشدن رخش زرد بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۷۳آسوده تنی کز تو بتیمار بود
  2. شمارهٔ ۳۷۴صدرا تو مکن غمز که آن غدر بود
  3. شمارهٔ ۳۷۵جایی که فراق آن دلفروز بود
  4. شمارهٔ ۳۷۶خاک طبرستان ز طرب دلکش بود
  5. شمارهٔ ۳۷۷چون روی ترا آیینه در پیش بود
  6. شمارهٔ ۳۷۸مهرت ز ستم همیشه در میغ بود
  7. شمارهٔ ۳۷۹معشوقه چو شاهد و باندام بود
  8. شمارهٔ ۳۸۰آنرا که بمردمی اشارت نبود
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.