پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۵۵

وقتست که گلها بنیایند و روند

وز شرم رخت قفا نماید و روند

خوبیّ تو جاودان بمانادارنی

هر سال چو گل هزار آیند و روند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۵۷هر کس که رخ و قد نگارم بیند
  2. شمارهٔ ۳۵۸آنان که طریق علم می پیمایند
  3. شمارهٔ ۳۵۹دیده ز فراق تو زیان می بیند
  4. شمارهٔ ۳۶۰عشّاق نه از غم جوانی گریند
  5. شمارهٔ ۳۶۱گفتم که ترا ماه زمین می گویند
  6. شمارهٔ ۳۶۲راز من و تو چو هر کسی می گویند
  7. شمارهٔ ۳۶۳گر زانکه ترا غم دلی روی نمود
  8. شمارهٔ ۳۶۴روزی دل من ز جست و جویی ناسود
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.