پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۳۵۷

هر کس که رخ و قد نگارم بیند

بروی گل و سرو و شمع را نگزیند

نه سرو بایستد بجای قد او

نه شمع بجای روی او بنشیند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۵۹دیده ز فراق تو زیان می بیند
  2. شمارهٔ ۳۶۰عشّاق نه از غم جوانی گریند
  3. شمارهٔ ۳۶۱گفتم که ترا ماه زمین می گویند
  4. شمارهٔ ۳۶۲راز من و تو چو هر کسی می گویند
  5. شمارهٔ ۳۶۳گر زانکه ترا غم دلی روی نمود
  6. شمارهٔ ۳۶۴روزی دل من ز جست و جویی ناسود
  7. شمارهٔ ۳۶۵گل چو ز صبا حدیث رویت بشنود
  8. شمارهٔ ۳۶۶روزی لبم از رخ تو بوسی بر بود
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.